8. Szczegóły techniczne związane z SSTV

  JVComm32 pozwala na pracę emisją SSTV przy użyciu następujących norm:

Martin M1	Martin M2	Scottie S1
Scottie S2	Scottie DX	Wraase 180s
Pasokon P3	Pasokon P5	Pasokon P7
Robot 36

    Wszystkie z wymienionych norm (poza normą Robot 36) należą do norm niesynchronizowanych - inaczej wolnobieżnych, ang. free run - tzn. nie korzystających z impulsów synchronizacji linii (podobnie jak w transmisjach naziemnych faksymile). Są one odporniejsze na zakłócenia od norm starszych, wymagających synchronizacji każdej linii. Norma Robot 36 jest traktowana przez JVComm32 jak pozostałe, tzn. impulsy synchronizacji linii nie są w rzeczywistoœci wykorzystywane. Dane z demodulatora są odbierane z przepływnoœcią 4800 punktów/s (odowiada to częstotliwoœci próbkowania sygnału). Szybkoœć transmisji między modemem zewnętrznym a komputerem wynosi przeważnie 115,2 kbit/s. W kierunku odbiorczym nie są wykorzystywane sygnały synchronizujące wymianę danych na złączu, w kierunku nadawczym wykorzystywane są sygnały RTS/CTS co gwarantuje kontrolę efektywnej przepływnoœci przez modem. Dane wymieniane między komputerem i modemem zawierają zakodowaną cyfrowo (w postaci 8 bitów) informacją o częstotliwoœci podnoœnej. Mierzona jest częstotliwoœć w zakresie od 1000 do 2400 Hz. Odbierane dane są zapisywane przez JVComm32 w buforze kołowym o pojemnoœci 256 kB co przy przepływnoœci 4800 punktów/s oznacza pojemnoœć 54,613333... s. Zawartoœć bufora jest analizowana na bieżąco w celu rozpoznania ew. sygnału SSTV i normy stosowanej przez stację nadawczą. Poszukiwane są w nim impulsy synchronizacji oraz mierzone są odstępy czasu między nimi. Pozwalają one na rozpoznanie normy nadawczej. Algorytm ten powoduje, że analiza nagłówka VIS nie jest konieczna.
    Rozpoznawany jest impuls synchronizacji o długoœci od 2,5 do 25 ms i częstotliwoœci leżącej w zakresie 1100 - 1300 Hz. Częstotliwoœć leżąca w wymienionym zakresie nie może występować w czasie co najmniej 25 ms poprzedzających impuls ani w czasie 25 ms po jego zakończeniu. Przed analizą sygnał akustyczny jest filtrowany za pomocą filtru dolnoprzepustowego o stałej czasu 1,6 ms.
    Przepływnoœć 4800 punktów/s oznacza, że demodulator dostarcza więcej próbek aniżeli to jest potrzebne do odtworzenia obrazu. Nadmiarowe próbki nie są jednak ignorowane ale program uœrednia otrzymane z nich dane dzięki czemu uzyskuje się większy stosunek sygnału do szumu i w konsekwencji wyższą jakoœć obrazu i lepszą zbieżnoœć kolorów.
    Opisany powyżej algorytm poszukiwania impulsów synchronizacji i okreœlania normy nadawczej na ich podstawie charakteryzuje się następującymi wadami i zaletami:
1) Zalety
- rezygnacja z analizy kodu VIS zawartego w impulsie synchronizacji pionowej zmniejsza prawdopodobieństwo błędnego rozpoznania początku obrazu.
- bezbłędna analiza nagłówka VIS jest możliwa dopiero po prawidłowym dostrojeniu odbiornika, pierwszy odbierany obraz byłby więc często stracony.
- dostrojenie do stacji nadawczej w trakcie trwania obrazu pozwala na obejrzenie jego częœci bez koniecznoœci poszukiwania normy nadawczej przez operatora.
- zakłócenia pochodzące od stacji silniejszej nie powodują zaprzestania odbioru rozpoczętego obrazu o ile impulsy synchronizacji nie są całkowicie zakłócone. Oczywiœcie jekoœć obrazu ulega pogorszeniu w miarę wzrostu siły zakłóceń. W przypadku zakłóceń pochodzących od innej stacji SSTV JVComm32 samoczynnie synchronizuje się jej sygnałem o ile jego siła przekroczy na tyle siłę sygnału stacji pierwotnie odbieranej, że jej impulsy synchronizacji nie są już czytelne.
2) Wady:
- program może rozpoznawać normy w których odstępy czasowe impulsów synchronizacji różnią się dostatecznie od siebie. Nie pozwala to na odróżnienie od siebie np. norm Martin 1 (M1) i Martin 3 (M3), w których częstotliwoœć impulsów synchronizacji jest identyczna a które różnią się jedynie tym, że liczba linii w normie M3 jest o połowę mniejsza (128 zamiast 256). To samo dotyczy par norm M2/M4, S1/S3 i S2/S4. Ich rozróżnienie możliwe byłoby tylko na podstawie kodu VIS zawartego w impulsach synchronizacji obrazu. Normy 128-liniowe są rzadko stosowane dlatego też niemożnoœć ich rozpoznania nie powinna stanowić poważniejszego problemu.
- program nie mógłby rozpoznać również przyszłych norm gdyby stosowały częstotliwoœć linii zgodną z którąœ z norm obecnie stosowanych. Konieczna byłaby wówczas zmiana lub rozbudowa algorytmu rozróżniania norm.
- transmisja kolejnych obrazów synchronicznie ale bez dostatecznego odstępu czasu między nimi może spowodować, że program potraktuje je jako jedną całoœć zamiast zakończyć odbiór pierwszego z nich i rozpocząć odbiór następnego.
- wyœwietlanie obrazu rozpoczyna się z pewnym opóŸnieniem ponieważ do rozpoznania normy nadawczej konieczny jest odbiór przynajmniej trzech jego linii. Silne zakócenia mogą spowodować, że konieczne będzie odczekanie na odbiór większej liczby linii. Ich treœć nie jest tracona a jedynie wyœwietlana z opóŸnieniem.
    Kryterium końca obrazu są brak 15 kolejnych impulsów synchronizacji lub zapełnienie okna odbiorczego. Obrazy odbierane w normach innych niż Pasokon P3 ... P5 są wyœwietlane na ekranie z rozdzielczoœcią 340 punktów x 256 linii. Dla norm P3 ... P5 i P7 stosowana jest rozdzielczoœć 640 x 496, przy czym tylko norma P7 w pełni wykorzystuje stosowaną rozdzielczoœć. Normy P5 i P3 charakteryzują się krótszym czasem transmisji co jednak przy zachowaniu stałej szerokoœci pasma oznacza obniżenie rozdzielczoœci poziomej obrazu.
    JVComm32 nadaje znormalizowane kody VIS ponieważ są one wykorzystywane przez wiele innych programów SSTV.